Tablica ogłoszeń

Witam serdecznie!

Grupa Kreatywnego Pisania to długoterminowy projekt cotygodniowych wyzwań pisarskich z wykorzystaniem writing prompts. Więcej znajdziesz w zakładce "O projekcie".

Ogłoszenie:
Ze względu na wielokrotne prośby, administracja wprowadziła kilka zmian, ale czas pokaże czy się przyjmą :)
1) Co do cotygodniowych wyzwań, nadal pozostaje układ naprzemienny tekstów zwykłych i fantastycznych, jednak w każdym tygodniu będzie też drugi – dodatkowy temat składający się ze słów kluczowych lub motywu.
2) Na każde tygodnie „okrągłe” jak 90 i 100, będzie tak jak jakiś czas temu, ankieta z 2 normalnymi i 2 fantastycznymi tematami, z których będziecie głosować po jednym z kategorii i te będą obowiązywać w danym tygodniu.
3) Odpowiadając na pytanie niektórych: w tym roku też zorganizujemy Pisarski Sierpień ^^



Tematy na sierpień:

1. "Napisz coś o świecie z praktyczną magią, dostosowaną do technologii. Gdzie wróżka prowadzi kawiarnię, w której można dostać latte ze szczyptącharyzmy. O wiedźmach pracujących w Apple, sprzedających telefony, które automatycznie pojawiają się w twojej kieszeni, jeśli je zgubisz lub zostawisz w domu. Kogoś, kto umie czytać w myślach, pracującego jako fryzjer, który zawsze dokładnie wie, jaką chcesz fryzurę. Psycholog odczytujący aury."

2."Na litość boską! Kogo teraz zabiłeś?"

Słowa klucze: mlecze, antena, łopatka.


Tym razem wyjątkowo - z powodu zabawy na facebooku z pisarskim sierpniem - czekamy na teksty do konca miesiąca! A ukażą się one w pierwszą niedzielę września czyli dokładnie 2!

Łączna liczba wyświetleń

Shoutbox

niedziela, 11 września 2016

Obietnica demona ~ Królik



OBIETNICA DEMONA
Notka od autora:
Tym razem zdecydowałam się na coś krótszego, w formie innej niż zazwyczaj. Nie jest to nic specjalnego. Temat był taki fajny, a ja nie potrafiłam wymyślić nic lepszego. No, trudno. Przynajmniej coś jest!

On: Widzę cię…
Ona: Trudno byłoby, żebyś mnie nie widział. Stoję tuż przed tobą.
On: Jesteś tak wątła i niska, że powinnaś nosić jakieś specjalne oznaczenia.
Ona: Daj spokój, ty też?
On: Skąd. Lubię twoją sylwetkę.
Ona: Nie żartuj sobie ze mnie.
On: Demony nie żartują, mała.
Ona: Demony kłamią.
On: I to całkiem często.
Ona: To chyba mówi samo za siebie…


On: Masz dziś dentystę o czternastej.
Ona: Wiem, mama przypominała mi o tym chyba z trzy razy.
On: Ale to moje przypomnienia są lepsze.
Ona: Dlaczego tak sądzisz?
On: A kto inny pisze ci krwią po lustrze w łazience?
Ona: Ucierpiało na tym wiele niewinnych kurczaków, wiesz o tym?
On: A kto powiedział, że to krew kurczaków?
Ona: Ja?
On: Nie maczam paluchów w byle czym.
Ona: Więc w czym je maczasz?
On: Nie chciałabyś wiedzieć.

***
Tego samego wieczoru przyczepiam do lustra czerwony mazak z wiadomością zapisaną jak zawsze na karteczce samoprzylepnej:
„Kurde, demonie, po prostu użyj flamastra. Nie musisz zabijać kurczaków za każdym razem, gdy mam spotkanie!”.
***
On: Żartowałaś sobie chyba z tym mazakiem?
Ona: Nie. Byłam całkowicie poważna.
On: Śmieszne…
Ona: Nie moglibyśmy się przerzucić na maile? Wiesz, mamy XXI wiek…
On: W Piekle nie mają Internetu, mała.
Ona: Musi być tam nudno.
On: Niekoniecznie. Mamy nawet pizzerię.
Ona: Naprawdę? To demony istoty waszego pokroju jedzą pizzę?
On: Z czegoś trzeba czerpać radość.
Ona: A… co z listami? Może zaczniemy pisać listy?
On: Z Piekła do ciebie to raczej daleka droga…
Ona: Nie możemy przerzucić się na jakiś inny sposób komunikacji?
On: Nie. Ten jest oryginalny.
Ona: Cierpią niewinne stworzenia.
On: Nie takie niewinne, jak myślisz.

On: Wizyta u lekarza o dziewiętnastej.
Ona: Dzięki. Ale to chyba będzie jedna z ostatnich.
On: Tak myślisz?
Ona: Tak myślę.
On: Nie musisz tyle przeglądać się w lustrze, wyglądasz świetnie.
Ona: Nie jestem ślepa…
On: I ja również.
Ona: Popatrz na mnie jeszcze raz i przestań kłamać.
On: Nie kłamię.
Ona: Demony.
On: Nawet nie wiesz, jak bardzo rozrywkowe potrafią być.
Ona: A ty jak wyglądasz?
On: Nie powinnaś mnie widzieć.
Ona: Więc skąd mam mieć pewność, że tak naprawdę tu jesteś?
On: Widzisz krew spływającą po lustrze.
Ona: Ale nie widzę ciebie.
On: Czujesz mnie.
On: Jesteś pewna, że chcesz mnie zobaczyć?
Ona: Tak!
On: Zaczekaj chwilę…
Ona: Chwila… Dlaczego widzę w lustrze tylko siebie?
On: Nie tylko siebie.
Ona: Chwila, dlaczego moje odbicie mi macha?
On: Bo to ja, idiotko. Jestem tobą.
Ona: Nieprawda. Jesteś demonem.
On: Potrzebowałaś przyjaciela, tak? Oto jestem.
Ona: Pokaż mi prawdziwego siebie!
On: Może kiedyś…

On: Ciasto już gotowe.
Ona: Kurde, zapomniałam o nim!
On: Ha, jednak się na coś przydaję.
Ona: Może… Chcesz kawałek?
On: A masz ochotę na rozsmarowywanie kawałka ciasta w lustro?
Ona: Jeśli tylko po sobie posprzątasz.
On: Wystarczy mi pizza serwowana w Piekle.
Ona: Kiedyś jej spróbuję.
On: Nie sprzedają biletów na zwiedzanie. Lucyfer uparcie tego pilnuje. Bo Piekło to nie muzeum i te sprawy…
Ona: Zarobilibyście kupę forsy.
On: To samo mu mówiliśmy!
Ona: Może zarobilibyście na Internet.
On: Albo na założenie własnego burdelu.

On: Spotkanie z lekarzem o jedenastej.
Ona: Kiedy tylko o nim myślę, robi mi się niedobrze…
On: Już niedługo te wizyty się skończą.
Ona: Szybciej niż myślisz. Zamierzam odstawić większość leków.
On: To dzięki nim funkcjonujesz lepiej.
Ona: To dzięki nim tak wyglądam.
On: Mi się podobasz.
Ona: Jesteś demonem. Zapewne lubicie to, co brzydkie. Piękno to raczej domena niebios.
On: Niekoniecznie. Niegrzeczne dziewczynki też muszą gdzieś trafić.
Ona: Chcę cię zobaczyć…
On: Jutro, mała. Obiecuję.
Ona: Na co mi obietnica demona?
On: Powinnaś zaufać mi chociaż trochę.

On: Ważne spotkanie z demonem, już teraz.
Ona: Wyglądasz… inaczej, niż się tego spodziewałam.
On: To komplement? Nie mogę zdecydować czy uśmiech będzie w takiej sytuacji na miejscu.
Ona: Wyszczerz te piękne ząbki…
On: Zrób to samo.
Ona: To musi wyglądać idiotycznie. Szczerzę się do lustra jak idiotka.
On: Nie. Szczerzysz się do demona jak idiotka.

On: Gotowa na jedno z największych spotkań życia?
Ona: A więc to dziś.
On: Wydajesz się spokojna.
Ona: Taka właśnie jestem.
On: Większość ludzi panikuje.
Ona: Nie ja. Mam dość tych durnych leków i lekarzy.
On: Nie spytasz, czy będzie bolało?
Ona: Po co? Życie bolało.

On: Spotkanie z życiem, spotkanie ze światem… te dwa już masz za sobą.
Ona: Obydwu nie pamiętam.
On: Byłaś dzieckiem.
Ona: Wtedy jeszcze życie było pięknem.
On: Czeka cię ostatnie ze spotkań.
Ona: Czekałam na nie od wielu miesięcy.
On: Nie będziesz tęsknić?
Ona: Za kim? Za tobą?
On: Za rodziną.
Ona: Poradzą sobie. Zawsze sobie radzili.
Ona: Ale za tobą będę tęsknić…
On: Spotkamy się jeszcze. Obiecuję.

***

Godzinę później jest już o jednego człowieka na Ziemi mniej. To tylko kolejna nic nieznacząca śmierć w morzu innych… Nikogo nie interesuje kto, jak, gdzie, kiedy. Ci ludzie popadają w niepamięć. Za życia otaczani opieką lekarzy i specjalistów, próbujących za wszelką cenę przedłużyć ich życie. Po śmierci otoczeni takimi, jak oni – martwymi. Nareszcie wolni. Nareszcie szczęśliwi.
Parę sekund po jej śmierci na wyczyszczonym wcześniej resztkami sił lustrze pojawia się ostatnie zdanie. Litery są wyjątkowo krzywe i niedokładne, prawie nieczytelne.
Mam nadzieję, że nie bolało…



7 komentarzy:

  1. Ten tekst mi walnął w ryj z plaskacza. Jest emocjonalny, dotyka trudnego tematu, pod koniec poczułam wzruszenie i smutek. Z twoich literek, złożonych w zgrabne zdania, urodziła się we mnie prawdziwa emocja, prawdziwy smutek i żal. Gratulacje! To jest dla mnie prawdziwa sztuka, powiedzieć tyle, ile trzeba. Nie przegadywać, nie traktować czytelnika jak idioty, tylko mu po prostu pozwolić pomyśleć. Dobra robota.

    OdpowiedzUsuń
  2. Ach, krótko, ale za to mocno.
    Na wspomnienie o pizzerii mam przed oczami Mefika xD WTF?!
    Takiej wymiany z demonami jeszcze nie było, ale mnie się podoba. Ukrywasz emocje między wierszami, choć można się domyślić, jakie będzie zakończenie, to i tak zrobiło mi się smutno. Tekst całkowicie do mnie trafia.
    Pozdrawiam! :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Takie niby nic, niby gadanie. Potem coś o lekach, myślałam, że jakieś schizy po prostu, a tu kabum! I po końcówce czuję taką pustkę. Muszę przyznać, że dobrze piszesz i lubię Twój styl. Dodatkowy ukłon należy Ci się, chociażby z racji tego, że jesteś tu chyba najmłodsza, ale nie zauważyłam, żebyś odstawała poziomem od reszty. Więc tak naprawdę jeśli będziesz dużo czytać i pisać za parę lat masz szansę pisać jeszcze lepiej i tego Ci życzę. Mam nadzieję, że i GPK Ci w tym pomoże :D

    OdpowiedzUsuń
  4. Po pierwsze, w zyciu jyz chyba nie spojrze w lustro, bo sie bede bala, ze sobie pomacham (albo wyskoczy co gorszego). Uderzylas w te fragmenty mojej psychiki, ktore sa najwrazliwsze, najmniej odporne na strach, odpowiedzialne, za wkrecanie mi teraz ze lustro mi pomacha. I uwaga, ja sie boje. Takich horrorow szukam. Sugestywnych. Po drugie, wizja piekla która roztoczylas, pizzeria, lucek nie wpuszcza turystow bo to nie muzeum, moze by zarobili na inter.. na burdel :D tak! Chcialabym tam Zajrzec, chcialabym poczytac o takim piekle duzo wiecej! Moj klimat! Wystraszylas mnie i rozbawilas. To ze opisu demona w suie jednak nie bylo, uwazam za plus. Fajniw, zostawilas to naszej wyobrazni. Za plusa uwazalabym tez brak tej kibciwki. Nie ze jest zla, bo nie jest, ale gdybys zostawila czytelnika z takim lekkim niedopowiwdzeniem, ti zagralabys chyba na calej gamie moich emocji. Bo już z tekstu bylo byly podejrzenia, w jaka strone to zmierza, gdyby takmie nylo, gdyby koncowka nas zaskocYla totalnie z tym, wtedy tak,gdyby tekst sugerowae cos innego. Rozumiesz. Bylby dla mnie jeszcze mocniejszy wtedy ten obraz, gdybym jeszcze teraz musiala myslec, nie tylko sie bac :D
    Reasumujac, naprawde, naprawde zahebisty, emocjonalny tekst.

    OdpowiedzUsuń
  5. Smutno mi się zrobiło. Naprawdę poruszył mnie ten tekst, choć przewidywałam zakończenie po drugiej wzmiance o lekarzu. Nie jest może błyskotliwy czy przepełniony akcją, ale naprawdę bardzo mi się podobał. Chyba najlepszy w tej turze w mojej opinii.
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  6. Wow... no odczucia mam takie same jak reszta. Coś innego, prawie scenariusz, a i bez opisów (no bo były w znacznej mniejszości) można przekazać emocje. Wzmianki o lekarzu były bardzo sugestywne. Łatwo było się domyślić, do czego to zmierza. Chociaż w pewnym momencie myślałam, że trochę inaczej zrobisz z demonem. Szczególnie po tym jak zamachał z lustra jako bohaterka. Myślałam, że okaże się on uosobieniem jej samej, ta część, która ciągnie człowieka w dół. Jednak nie... Wiadomość na końcu - w jednym ze swoich shotów wykorzystałam nierówne pismo jako oznakę emocji. Jestem ciekawa, czy Ty zrobiłaś to z tym samym zamysłem. No i jeszcze połączenie z dowcipem, burdel i zwiedzanie piekła xD zawsze umiesz połączyć humor z powagą, a ja to uwielbiam :D

    OdpowiedzUsuń
  7. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń

Szukaj tekstu